Legendarny dziennikarz sportowy Red Smith powiedział kiedyś, że pisanie felietonu to proste zadanie: „Wystarczy usiąść przy maszynie do pisania i krwawić". W 2026 roku krew jednak nie jest już potrzebna — wystarczy usiąść przy laptopie i pozwolić Claude'owi lub ChatGPT napisać artykuł za siebie. Tak wynika z najnowszych raportów z frontu dziennikarskiego, które budzą niepokój wśród tradycyjnych pisarzy.
Kluczowe wnioski
- Reporter technologiczny Alex Heath rutynowo używa AI do pisania wstępnych wersji artykułów na podstawie swoich notatek i transkrypcji wywiadów
- Dziennikarz Fortune Nick Lichtenberg napisał 600 artykułów od lipca, wykorzystując AI do tworzenia pierwszych wersji — w jeden dzień lutego miał siedem publikacji
- Wydawcy mediów są coraz bardziej skłonni do akceptowania „wspomagania AI" ze względu na oszczędności kosztów i wygodę
- Redakcje wprowadzają rozróżnienie między „tekstami generowanymi przez AI" a „wspomaganymi przez AI", choć granica staje się coraz bardziej płynna
- Krytycy argumentują, że AI pozbawia pisanie ludzkiej ekspresji i autentycznego połączenia z czytelnikami
Kontrowersyjne praktyki dziennikarzy
Maxwell Zeff z WIRED opisał w swoim artykule dziennikarzy, którzy bez skrępowania wykorzystują AI do generowania przynajmniej części swojej prozy. Alex Heath, reporter technologiczny, przyznał, że regularnie zleca AI pisanie szkiców na podstawie swoich materiałów. „Widzę AI jako narzędzie", mówi Heath. „Nie zastępuje ono niczego — jedyne, co zastąpiło, to żmudna praca, której i tak nie chciałem robić".
Równocześnie The Wall Street Journal przedstawił profil Nicka Lichtenberga z Fortune, który w znacznym stopniu polega na AI przy tworzeniu swoich tekstów. Jego proces pracy wygląda następująco: wymyśla nagłówek, zleca Perplexity lub Google Notebook LM napisanie pierwszej wersji, którą następnie przenosi bezpośrednio do systemu zarządzania treścią Fortune. Dopiero potem edytuje artykuł, wykorzystując swoją wiedzę i doświadczenie.
Obrona i krytyka nowego podejścia
Redaktor naczelna Fortune, Alyson Shontell, próbuje złagodzić kontrowersje, twierdząc, że Lichtenberg „nie używa AI jako zastępstwa pisania", a jego artykuły są „wspomagane przez AI, a nie napisane przez AI". Podkreśla, że nadal wykonuje „ambitne reportaże, analizy i przeróbki, które są bardzo oryginalne".
Termin „wspomagane przez AI" wykonuje tutaj ogromną pracę semantyczną. Lichtenberg sam opisał swój proces jako niemal jednokrotne wykorzystanie AI — „kiedy mówię jednokrotne, mam na myśli, że prawie nie musiałem nic robić", przyznał w rozmowie z Reuters Institute for the Study of Journalism.
Filozoficzny spór o naturę pisania
Debata odzwierciedla głębszy konflikt między różnymi podejściami do komunikacji. Autor wspomina spotkania z postaciami z Doliny Krzemowej, które traktują ludzką ekspresję jako przeszkodę w przekazywaniu czystej informacji. Sergey Brin z Google argumentował, że książki są nieefektywnym sposobem wyjaśniania rzeczy. Crypto-magnat Samuel Bankman-Fried twierdził, że „jeśli napisałeś książkę, spartaczyłeś sprawę — powinien to być post na blogu o sześciu akapitach".
Marc Andreessen posunął się jeszcze dalej, sugerując w podkaście, że introspekcja była niedawnym i niepożądanym rozwojem w ludzkim doświadczeniu. Takie podejście zakłada, że ludzka ekspresja przeszkadza w przekazywaniu czystych informacji.
Paradoksalnie, nawet AI nie akceptuje takiego stanowiska — dlatego modele językowe są trenowane do naśladowania ludzkiej ekspresji. Ludzie potrzebują połączenia z tym, co czytają, ale ponieważ AI nie żyje w rzeczywistym świecie ani nie ma autentycznych ludzkich doświadczeń, nie może zapewnić tej autentycznej więzi, którą czytelnicy podświadomie poszukują w tekstach pisanych przez ludzi.
