Autor bloga podzielił się osobistymi doświadczeniami z paraliżem zadaniowym i jego związkiem ze sztuczną inteligencją. W szczerym artykule opisuje, jak AI pomaga mu przełamać blokady w realizacji projektów, ale jednocześnie stwarza ryzyko uzależnienia od szybkich rezultatów i dopaminowych pętli.
Wpis przedstawia nietypową perspektywę na wykorzystanie AI — nie jako narzędzia zwiększającego produktywność, ale jako sposób na radzenie sobie z trudnościami w wykonywaniu zadań, które mogą być związane z ADHD.
Kluczowe wnioski
- AI pomaga autorowi przełamać paraliż zadaniowy — ma pomysły i strategie, ale potrzebuje wsparcia w ich realizacji.
- Claude Code umożliwił mu stworzenie gry i aplikacji na iOS, skracając drastycznie czas między pomysłem a rezultatem.
- Szybkie rezultaty AI wywołują silną reakcję dopaminową, co może prowadzić do uzależnienia i nadmiernych wydatków na tokeny.
- Autor świadomie unika używania AI do celów artystycznych ze względu na negatywny wpływ na twórców.
- Wydał prawie 100 euro na plan Max dla Claude'a oraz dodatkowe 20 euro na API, co ilustruje ryzyko eskalacji kosztów.
Paraliż zadaniowy vs AI
Autor rozróżnia paraliż zadaniowy od znanej „paralysis analysis”. Podczas tego pierwszego mózg w ogóle przestaje działać — nie kręci się w kółko jak w przypadku analizy, ale po prostu zatrzymuje się przed pierwszym krokiem realizacji. Pomimo posiadania jasnej strategii i planu, wykonanie wydaje się przytłaczające.
W tym kontekście AI staje się katalizatorem działania. Claude Code działa jak partner, który „ma ochotę” na przebrnięcie przez implementację, podczas gdy autor dostarcza pomysły. Jak przyznaje, kodowanie jest dla niego wyczerpujące, a walka z motywacją przy każdym nowym zadaniu nie jest normalna — co odkrył dopiero późno w życiu.
Pułapka dopaminowej pętli
Postęp w AI między jesienią 2025 a dziś jest według autora dramatyczny. Skrócenie cyklu między pomysłem a rezultatem powoduje szybkie uwalnianie dopaminy, ale Claude ma limity tokenów — zarówno na 5 godzin, jak i 7 dni. To prowadzi do sytuacji, w której użytkownik rzuca coraz więcej pieniędzy na źródło dopaminy, „jak narkoman biegnący do dealera”.
Autor otwarcie przyznaje się do wpadnięcia w tę pułapkę: po planie Pro dodał 20 euro na kredyty API, następnie przeszedł na plan Max i zaczął używać trików jak /modus opusplan do redukcji zużycia tokenów. Świadomość problemu nie uchroniła go przed eskalacją wydatków.
Etyczne dylematy
Mimo osobistego wykorzystania AI, autor krytycznie odnosi się do jego wpływu na branże kreatywne. Przez ostatnie miesiące całkowicie rezygnuje z AI w celach artystycznych — woli kupować lub tworzyć „po staremu”, akceptując możliwość niepowodzenia. Porównuje obecną sytuację do czasów walki z piractwem w latach 2000., zauważając ironię w tym, że korporacje robią teraz to, za co kiedyś ścigały zwykłych użytkowników.
Artykuł kończy się znaczącym zastrzeżeniem: „Żadna AI nie została użyta do stworzenia tego artykułu” — co podkreśla świadomą decyzję autora o zachowaniu kontroli nad własną twórczością.
